Skip to main content
Live Pandit Ji
LIVE

the classical texts

Sundar Vilas: Gurudev Ko Ang, Its 27 Savaiyas Set Out

Published 2026-11-16 | Live Pandit Ji

“Sundar Vilas” is the name in brackets over the savaiya part of a volume of verse by Sundardas (also written Sundar Das): page 383 of the book prints अथ सवैया (सुन्दरविलास), and straight under it the first ang, ॥ अथ गुरुदेव को अंग (१) ॥. What follows here is that one ang and nothing else, the first of the part: its 27 savaiyas as the scan shows them, numbered 1 to 27 with no gap, the leaves they sit on, the two metre labels the print sets inside the ang, and four of the savaiyas read in plain words.

The Ang as the Scan Shows It

॥ श्री परमात्मने नमः ॥

अथ सवैया (सुन्दरविलास)

॥ अथ गुरुदेव को अंग (१) ॥

इन्दव

मौज करी गुरुदेव दया करि शब्द सुनाइ कह्यौ हरि नेरौ ।

ज्यौं रवि कें प्रगट्यें निशि जात सु दूरि कियौ भ्रम भानि अंधेरौ ॥

काइक वाइक मानस हू करि है गुरुदेव हि वंदन मेरौ ।

सुन्दरदास कहै कर जोरि जु दादूदयाल कौ हूं नित चेरौ ॥ १ ॥

पूरण ब्रह्म बिचार निरन्तर काम न क्रोध न लोभ न मोहै ।

श्रोत्र त्वचा रसना अरु घ्राण सु देषि कछू कहुं नैंन न मोहै ॥

ज्ञान स्वरूप अनूप निरूपण जास गिरा सुनि मोहन मोहै ।

सुन्दरदास कहै कर जोरि जु दादूदयाल हि मोर नमो है ॥ २ ॥

धीरजवंत अडिग्ग जितेन्द्रिय निर्मल ज्ञान गह्यौ दृढ आदू ।

शील संतोष क्षमा जिनकैं घट लागि रह्यौ सु अनाहद नादू ॥

भेष न पक्ष निरन्तर लक्ष जु और नहीं कछु वाद विवादू ।

ये सब लक्षन हैं जिन मांहि सु सुन्दर कै उर है गुरु दादू ॥ ३ ॥

भौ जल मैं बहि जात हुते जिनि काढि लिये अपने करि आदू ।

और संदेह मिटाइ दियौ सब काननि टेरि सुनाइ कै नादू ॥

पूरण ब्रह्म प्रकाश कियौ पुनि छूटि गयौ यह वाद विवादू ।

ऐसी कृपा जु करी हम ऊपर सुन्दर कै उर है गुरु दादू ॥ ४ ॥

कोउक गोरष कौं गुरु थापत कोउक दत्त दिगम्बर आदू ।

कोउक कंथर कोउ भरथ्थर कोउ कबीर कोउ राषत नादू ॥

कोउ कहै हरदास हमारे जु यौं करि ठानत वाद विवादू ।

और तौ संत सबै सिर ऊपर सुन्दर कै उर है गुरु दादू ॥ ५ ॥

कोउ बिभूति जटा नख धारि कहैं यह भेष हमारौ हि आदू ।

कोउक कांन फराइ फिरैं पुनि कोउक सींग बजावत नादू ॥

कोउक केश लुचाइ करैं व्रत कोउक जंगम कै शिव बादू ।

ये सब भूलि परैं जित ही नित सुन्दर कै उर है गुरु दादू ॥ ६ ॥

जोगि कहैं गुरु जैन कहैं गुरु बौध कहैं गुरु जंगम मानैं ।

भक्त कहैं गुरु न्यासी कहैं वनवासि कहैं गुरु और बषानैं ॥

शेष कहैं गुरु सोफि कहैं गुरु याही तैं सुन्दर होत हरानैं ।

वाहु कहैं गुरु वाहु कहैं गुरु है गुरु सोइ सबै भ्रम भानैं ॥ ७ ॥

सो गुरुदेव लिपैं न छिपैं कछु सत्व रजो तम ताप निवारी ।

इंद्रिय देह मृषा करि जानत शीतलता समता उर धारी ॥

व्यापक ब्रह्म विचार अखंडित द्वैत उपाधि सबै जिनि टारी ।

शब्द सुनाइ संदेह मिटावत “सुंदर वा गुरु की बलिहारी” ॥ ८ ॥

पूरण ब्रह्म बताइ दियो जिनि एक अखण्डित व्यापक सारैं ।

रागरु दोष करैं अब कौन सौं जोइ है मूल सोई सब डारैं ॥

संशय शोक मिट्यौ मन कौ सब तत्व विचार कह्यौ निरधारैं ।

सुंदर शुद्ध किये मल धोइ “सु है गुरु कौ उर ध्यान हमारैं” ॥ ९ ॥

ज्यौं कपरा दरजी गहि ब्यौंतत काष्ट हि कौं बढई कसि आनैं ।

कंचन कौं जु सुनार कसै पुनि लोह कौं घाट लुहार हि जानैं ॥

पाहन कौं कसि लेत सिलावट पात्र कुम्हार कै हाथ निपानैं ।

तैसैंहि शिष्य कसै गुरुदेव जु “सुंदरदास तबै मन मानैं” ॥ १० ॥

मनहर

शत्रु ही न मित्र कोऊ जाकै सब है समान

देह कौ ममत्व छाडें आतमा ही राम हैं ।

और ऊ उपाधि जाकै कबहू न देषियत

सुखके समुद्र मैं रहत आठौं जाम है ॥

ऋद्धि अरु सिद्धि जाकै हाथ जौरि आगै परी

सुंदर कहत ताकै सब ही गुलाम है ।

अधिक प्रशंसा हम कैसैं करि कहि सकैं

“ऐसै गुरुदेव कौं हमारे जु प्रनाम है” ॥ ११ ॥

ज्ञान कौ प्रकाश जाकैं अंधकार भयौ नाश

देह अभिमान जिनि तज्यौ जानि सार धी ।

सोई सुख सागर उजागर बैरागर ज्यौं

जाकैं बैंन सुनत बिलात है विकार धी ॥

अगम अगाध अति कोऊ नहिं जानैं गति

आतमा कौ अनुभव अधिक अपार धी ।

ऐसौ गुरुदेव बंदनीक तिहुं लोक मांहि

सुंदर विराजमान शोभन उदार धी ॥ १२ ॥

काहू सौं न रोष तोष काहू सौं न राग दोष

काहू सौं न बैरभाव काहू की न घात है ।

काहू सौं न बकवाद काहू सौं नहीं बिषाद

काहू सौं न संग न तौ कोउ पक्षपात है ॥

काहू सौं न दुष्ट बैन काहू सौं न लैन दैन

ब्रह्म कौ बिचार कछु और न सुहात है ।

सुन्दर कहत सोई ईशनि कौ महाईश

“सोई गुरुदेव जाकै दूसरी न बात है” ॥ १३ ॥

लोह कौं ज्यौं पारस पषान हूं पलटि लेत

कंचन छुवत होइ जग मैं प्रवांनियें ।

द्रुम कौं ज्यौं चन्दन हूं पलटि लगाइ वास

आपुके समान ताके शीतलता आनियें ॥

कीट कौं ज्यौं भृङ्ग हू पलटि कै करत भृङ्ग

सोउ उडि जाइ ताकौ अचिरज मांनियें ।

सुन्दर कहत यह सगरैं प्रसिद्ध बात

“सद्य शिष्य पलटै सु सत्य गुरु जानियें” ॥ १४ ॥

गुरु बिन ज्ञान नाहिं गुरु बिन ध्यान नांहि

गुरु बिन आतमा बिचार न लहतु है ।

गुरु बिन प्रेम नांहि गुरु बिन प्रीति नांहि

गुरु बिन शील हू संतोष न गहतु है ॥

गुरु बिन प्यास नांहि बुद्धि कौ प्रकाश नांहि

भ्रम हू कौ नाश नांहि संशय रहतु है ।

गुरु बिन बाट नांहि कौडी बिन हाट नांहि

सुंदर प्रगट लोक वेद यौं कहतु है ॥ १५ ॥

पढे के न बैठो पास आषिर न बांचि सकै

बिन हिं पढे तें कैसैं आवत है फारसी ।

जौंहरी के मिलै बिन परष न जानै कोइ

हाथ नग लियें फिरै संशै नहिं टारसी ॥

बैद्यऊ मिल्यौ न कोऊ बूंटी कौं बताइ देत

भेद बिनु पाये वाकै औषध है छारसी ।

सुंदर कहत सुख रंच हूं न देष्यौ जाइ

“गुरु बिन ज्ञान ज्यौं अंधेरै मांहि आरसी” ॥ १६ ॥

गुरु के प्रसाद बुद्धि उत्तम दशा कौं ग्रहै

गुरु के प्रसाद भव दुःख बिसराइये ।

गुरु के प्रसाद प्रेम प्रीति हू अधिक बाढै

गुरु के प्रसाद राम नाम गुन गाइये ॥

गुरु के प्रसाद सब योग की युगति जानैं

गुरु के प्रसाद शून्य मैं समाधि लाइये ।

सुन्दर कहत गुरुदेव जौ कृपाल होंहि

तिन के प्रसाद तत्व ज्ञान पुनि पाइये ॥ १७ ॥

बूडत भौ सागर मैं आइकैं बंधावैं धीर

पारऊ लंघाइ देत नाव कौं ज्यौं षेवसौं ।

पर उपकारी सब जीवनि कै सारैं काज

कबहूं न आवैं जाकै गुननि कौ छेव सौं ॥

बचन सुनाइ भय भ्रम सब दूर करैं

सुंदर दिषाइ देत अलष अभेव सौं ।

औरऊ सनेही हम नीकैं करि देषे सोधि

“जग मैं न कोऊ हितकारी गुरुदेव सौं” ॥ १८ ॥

गुरु तात गुरु मात गुरु बंधु निज गात

गुरुदेव नख शिख सकल संवार्यौ है ।

गुरु दियें दिव्य नैंन गुरु दियें मुख बैंन

गुरुदेव श्रवन दै शब्द हू उच्चार्यौ है ॥

गुरु दिये हाथ पांव गुरु दियौ शीश भाव

गुरुदेव पिंड मांहि प्रान आइ डार्यौ है ।

सुंदर कहत गुरुदेव जू कृपाल होइ

फेरि घाट घरि करि मोहि निस्तार्यौ है ॥ १९ ॥

कोऊ देत पुत्र धन कोऊ दल बल धन

कोऊ देत राज साज देव ऋषि सुन्यौ है ।

कोऊ देत जस मांन कोऊ देत रस आन

कोऊ देत विद्या ज्ञान जगत मैं गुन्यौ है ॥

कोऊ देत ऋद्धि सिद्धि कोऊ देत नव निद्धि

कोऊ देत और कछु तातैं शीस धुन्यौ है ।

सुन्दर कहत एक दियौ जिनि राम नाम

गुरु सौ उदार कोउ देष्यौ है न सुन्यौ है ॥ २० ॥

भूमि हू की रेनु की तौ संख्या कोऊ कहत हैं

भार हू अठारा द्रुम तिन के जो पात हैं ।

मेघनि की संख्या सोऊ ऋषिनि कही बिचारि

बूंदनि की संख्या तेऊ आइ कैं बिलात है ॥

तारनि की संख्या सोऊ कही है पुरान मांहि

रोमनि की संख्या पुनि जितनेक गात हैं ।

सुन्दर जहां लौं जंत सब ही कौ होइ अन्त

“गुरु के अनंत गुन कापै कहे जात हैं” ॥ २१ ॥

गोविंद के किये जीव जात है रसातल कौं

गुरु उपदेशे सु तौ छूटै जम फंद तें ।

गोविन्द के किये जीव बस परे कर्मनि कैं

गुरु के निवाजे सो फिरत हैं स्वच्छंद तें ॥

गोविंद के किये जीव बूडत भौसागर मैं

सुन्दर कहत गुरु काढे दुख द्वंद तें ।

और ऊ कहां लौं कछु मुख तें कहैं बनाइ

“गुरु की तौ महिमा अधिक है गोविन्द तें” ॥ २२ ॥

चिंतामनि पारस कलपतरु कामधेनु

और ऊ अनेक निधि वारि-वारि नांषिये ।

जोई कछु देषिये सु सकल विनाशवंत

बुद्धि मैं विचार करि बहु अभिलाषिये ॥

तातें अब मन बच क्रम करि कर जोरि

सुन्दर कहत सीस मेलि दीन भाषिये ।

बहुत प्रकार तीनौं लोक सब सोधे हम

“ऐसी कौन भेंट गुरुदेव आगैं राषिये” ॥ २३ ॥

महादेव वामदेव ऋषभ कपिलदेव

व्यासदेव शुक हू जैदेव नामदेव जू ।

रामानन्द सुषानन्द कहिये अनंतानन्द

सुरसुरानन्द हू कै आनन्द अछेव जू ॥

रैदास कबीरदास सोझादास पीपादास

धनादास हू कै दासभाव ही की टेव जू ।

सुन्दर सकल संत प्रगट जगत मांहि

तैसैं गुरु दादूदास लागे हरि सेव जू ॥ २४ ॥

गुरुदेव सर्वोपरि अधिक बिराजमान

गुरुदेव सब ही तें अधिक गरिष्ट हैं ।

गुरुदेव दत्तात्रय नारद शुकादि मुनि

गुरुदेव ज्ञान घन प्रगट वशिष्ट हैं ॥

गुरुदेव परम आनन्दमय देषियत

गुरुदेव वर वरियान हूं वरिष्ट हैं ।

सुन्दर कहत कछु महिमा कही न जाइ

ऐसौ गुरुदेव दादू मेरे सिर इष्ट है ॥ २५ ॥

योगी जैंन जंगम संन्यासी बनवासी बौध

और कोऊ भेष पक्ष सब भ्रम भान्यौं है ।

तापस ऋषीसुर मुनीसुर कवीसुर ऊ

सबनि कौ मत देषि तत पहिचान्यौं है ॥

वेदसार तंत्रसार स्मृतिरु पुरान सार

ग्रन्थनि कौ सार सोई हृदै मांहि आन्यौं है ।

सुन्दर कहत कछु महिमा कही न जाइ

ऐसौ गुरुदेव दादू मेरे मन मान्यौं है ॥ २६ ॥

जीते है जु काम क्रोध लोभ मोह दूरि किये

और सब गुननि कौ मद जिन भान्यौं है ।

उपजै न कोउ ताप शीतल सुभाव जाकौ

सब ही मैं समता संतोष उर आन्यौं है ॥

काहू सौं न राग दोष देत सब ही कौं पोष

जीवत ही पायौ मोष एक ब्रह्म जान्यौं है ।

सुन्दर कहत कछु महिमा कही न जाइ

ऐसौ गुरुदेव दादू मेरे मन मान्यौं है ॥ २७ ॥

॥ इति उपदेश गुरुदेवको अंग ॥ १ ॥

The letters are the print’s and the word spacing is ours. Under the इन्दव label each line of a savaiya is one printed row; from the मनहर label on, the print breaks every line in two and steps the second half in, and the box does the same, which is why 27 savaiyas of four lines fill 176 rows. In 11 savaiyas (8, 9, 10, 11, 13, 14, 16, 18, 21, 22 and 23) the print puts the closing words inside quotation marks; the box keeps them. Once, in savaiya 23, it sets a word twice running, and we join the pair with a hyphen: वारि-वारि.

Where Hindi spelling now has ख the print often has ष, as in देषि, गोरष, बषानैं, देषियत, परष, आषिर, राषिये, and that is what we type. The worn type also blurs the stroke that parts ब from व; where only one of them gives a word, that is the one typed, and where both would (वाद, बाद) we type the shape the line seems to show. The print sets both सुन्दर and सुंदर, line by line, and so does the box.

Nearly every page closes with the editor’s footnotes on words in the savaiyas above, and the first page carries a long editor’s note as well. None of that is reproduced or used here. The type is badly worn on several pages, and these 32 readings, spread over 16 savaiyas, are not certain:

SavaiyaAs typedWhat is unclear
1केंworn: one vowel stroke or two, with a dot
1प्रगट्येंworn: could be प्रगटैं
1हैa dot over it may be a nasal mark
3वादब or व: the stroke is lost
5हमारेone vowel stroke or two
5राषतthe letter looks like प; we read ष
6व्रतब or व
6बादूब or व
6नितthe first letter could be त
7बौधthe vowel stroke is unclear
7वाहुthe first letter is worn
8सत्वthe first letter is worn
8समताthe first letter could be म
8सुंदरthe nasal dot is faint
9दियोone vowel stroke or two
9संशयthe nasal dot is faint
9सुंदरthe nasal dot is faint
11छाडेंworn
11जौरिthe vowel stroke is unclear
12सुंदरthe nasal dot is faint
13घातthe last letter looks like न
13सुहातworn
13दूसरीworn
13बातthe first letter is worn
15नाहिंwhere the nasal dot sits is unclear in this line
15सुंदरthe nasal dot is faint
16बैद्यऊब or व
18सारैंworn
18जाकैworn
20दलa short worn word
24सोझादासthe middle letter is worn
25गरिष्टट or ठ, and so in वशिष्ट and वरिष्ट

Leaves, Pages and Labels

Page 383 carries no corner numeral; its number comes from the contents list and from page 384 after it. Every later page has one. Three savaiyas cross a page turn, and the table shows where.

Scan imagePageCorner numeralSavaiyas on itLabel set here
21383none1इन्दव
22384३८४2 to 4none
23385३८५5 to 8none
24386३८६9 to 11मनहर
25387३८७12 to 13none
26388३८८14 to 15none
27389३८९16 to 17none
28390३९०18 to 20 (runs on)none
29391३९१20 (continued) to 21none
30392३९२22 to 23none
31393३९३24 to 26 (runs on)none
32394३९४26 (continued) to 27 (runs on)none
33395३९५27 (continued)none
Label as printedPlaced aboveSavaiyas it headsHow many
इन्दवsavaiya 11 to 1010
मनहरsavaiya 1111 to 2717

The ang ends on page 395 with an italic line, ॥ इति उपदेश गुरुदेवको अंग ॥ १ ॥, and the same page then opens ॥ अथ उपदेश चितावनी को अंग (२) ॥.

What the Contents Leaves Say

On the volume’s first contents leaf the row for this part reads १—सवैया ( सुन्दर विलास ), with 563 in its count column and page 381; that figure belongs to the whole part, not to this ang. A second leaf heads the part तृतीय विभाग, सवैया ( सुन्दर विलास ), gives it pages 381 to 662, and lists its angs; the first two rows are:

No.Head as the list prints itPage
1गुरुदेव को अङ्ग383
2उपदेश चितावनी का अङ्ग395

Both pages agree with the text. The spellings do not quite: the list has गुरुदेव को अङ्ग, the head over the text has गुरुदेव को अंग, and the closing line calls it उपदेश गुरुदेवको अंग. For the next ang the list has उपदेश चितावनी का अङ्ग where the text head has उपदेश चितावनी को अंग.

Searched asIn the printNote
सुंदर विलासअथ सवैया (सुन्दरविलास)the name the volume gives its savaiya part; this page is one ang of it
sundar vilas book१—सवैया ( सुन्दर विलास )a part of one printed volume, not a separate book in this scan
सुंदर विलास किसकी रचना हैसुन्दर / सुन्दरदासthe lines sign these names; the print says nothing further here

The Names in the Lines

The word सुन्दर, printed as सुन्दर or सुंदर, stands in all 27 savaiyas, often in the phrase सुन्दर कहत, and savaiyas 1, 2 and 10 spell it out as सुन्दरदास or सुंदरदास. Savaiyas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 24, 25, 26 and 27 name दादू as the guru they bow to, as the lines print it: 3, 4, 5 and 6 close on सुन्दर कै उर है गुरु दादू, and 26 and 27 on ऐसौ गुरुदेव दादू मेरे मन मान्यौं है.

Four Savaiyas Read Plainly

The four go in the order of the ang. Each reading says what the lines say and goes no further.

लोह कौं ज्यौं पारस पषान हूं पलटि लेत कंचन छुवत होइ जग मैं प्रवांनियें ।

द्रुम कौं ज्यौं चन्दन हूं पलटि लगाइ वास आपुके समान ताके शीतलता आनियें ॥

कीट कौं ज्यौं भृङ्ग हू पलटि कै करत भृङ्ग सोउ उडि जाइ ताकौ अचिरज मांनियें ।

सुन्दर कहत यह सगरैं प्रसिद्ध बात “सद्य शिष्य पलटै सु सत्य गुरु जानियें” ॥ १४ ॥

Three pictures stand side by side here: the पारस that turns iron to gold at a touch, the चन्दन that gives the trees near it its own scent and coolness, and the भृङ्ग that turns a कीट, a grub, into a भृङ्ग that flies off. The closing words, which the print sets in quotation marks, say that a guru is known as सत्य, true, when the शिष्य turns at once.

कोऊ देत पुत्र धन कोऊ दल बल धन कोऊ देत राज साज देव ऋषि सुन्यौ है ।

कोऊ देत जस मांन कोऊ देत रस आन कोऊ देत विद्या ज्ञान जगत मैं गुन्यौ है ॥

कोऊ देत ऋद्धि सिद्धि कोऊ देत नव निद्धि कोऊ देत और कछु तातैं शीस धुन्यौ है ।

सुन्दर कहत एक दियौ जिनि राम नाम गुरु सौ उदार कोउ देष्यौ है न सुन्यौ है ॥ २० ॥

The savaiya lists what others give: sons and wealth, strength (one word beside it is uncertain and is left out here), a kingdom and its trappings, fame and honour, learning, ऋद्धि सिद्धि and the नव निद्धि, the nine treasures. Its last line sets one gift against all of these, the राम नाम, and says no one has been seen or heard of as उदार, as generous, as the guru.

चिंतामनि पारस कलपतरु कामधेनु और ऊ अनेक निधि वारि-वारि नांषिये ।

जोई कछु देषिये सु सकल विनाशवंत बुद्धि मैं विचार करि बहु अभिलाषिये ॥

तातें अब मन बच क्रम करि कर जोरि सुन्दर कहत सीस मेलि दीन भाषिये ।

बहुत प्रकार तीनौं लोक सब सोधे हम “ऐसी कौन भेंट गुरुदेव आगैं राषिये” ॥ २३ ॥

The savaiya names four wish-granting things, the चिंतामनि, the पारस, the कलपतरु and the कामधेनु, and says that whatever can be seen is विनाशवंत, bound to perish. Its closing words, set in quotation marks, ask what gift could then be placed before the गुरुदेव, after the three worlds have been searched.

जीते है जु काम क्रोध लोभ मोह दूरि किये और सब गुननि कौ मद जिन भान्यौं है ।

उपजै न कोउ ताप शीतल सुभाव जाकौ सब ही मैं समता संतोष उर आन्यौं है ॥

काहू सौं न राग दोष देत सब ही कौं पोष जीवत ही पायौ मोष एक ब्रह्म जान्यौं है ।

सुन्दर कहत कछु महिमा कही न जाइ ऐसौ गुरुदेव दादू मेरे मन मान्यौं है ॥ २७ ॥

The savaiya says of the guru that काम, क्रोध, लोभ and मोह were overcome and put far off, that no heat rises in that शीतल, cool, nature, and that the guru gives पोष, support, to all and holds राग or दोष toward none. It adds that this guru found मोष, release, while living and knew one ब्रह्म; the last line names दादू as the गुरुदेव the speaker's mind has accepted, as the line prints it.

The word senses below are ours, worked out from the words themselves; the 2 marked “ours” could be read another way.

Word as printedSavaiyaSense
पषान14stone; the text's form of पाषाण
पारस14the stone the line has turning iron to gold
भृङ्ग14a large bee or wasp
कीट14a grub, a small crawling thing
पलटि14turning over, changing into
सद्य14at once
निद्धि20treasure; नव निद्धि are the nine treasures
धुन्यौ20 (ours)shook; we read शीस धुन्यौ as shook the head, turned it down
उदार20generous
चिंतामनि23the wish-granting gem
कलपतरु23the wish-granting tree
कामधेनु23the wish-granting cow
विनाशवंत23bound to perish
राषिये23be set down, be placed; the text's form of रखिये
भान्यौं27 (ours)broke, did away with; we read it from भानना
पोष27support, nourishment
मोष27release; the text's form of मोक्ष

The Book

The scan is of the second volume of a Sundar Granthavali, printed for the Rajasthan Research Society, Calcutta. For this page only the two contents leaves and the thirteen leaves of this ang were read.

Other Pages on This Site

Every ang of the savaiya part, in print order, is listed on the Sundar Vilas ang list.

The sakhi part of the same volume also opens with a गुरुदेव ang, set out on Sundardas ke dohe: the Gurudev ang of the sakhi.

In Hindi: सुंदर विलास: गुरुदेव को अंग, सुंदरदास के २७ सवैये.